ثمّ برز من بعده [ حبيب بن مظاهر ] عبداللَّه بن أبي عروة الغفّاريّ وهو يقول : قد علمت حقّاً بنو غِفارِ * إنِّي أذبُّ في طلاب الثّارِ بالمشرفيّ والقنا الخطّارِ فقتل منهم عشرين رجلًا ، ثمّ قُتل رحمه الله . « 1 » الصّدوق ، الأمالي ، / 160 / عنه : المجلسي ، البحار ، 44 / 320 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 169 ؛ مثله الفتّال ، روضة الواعظين ، / 160 ( ثمّ ) جاء « 2 » عبداللَّه وعبدالرّحمان الغفاريّان ، فقالا : « 3 » السّلام عليك يا أبا عبداللَّه « 3 » ،

--> - « باز كنيد دشمنان خدا ، راه شمر را باز كنيد كه شمشير مىزند وفرار نمىكند . » گويد : وچون ياران حسين ديدند كه آن‌ها بسيار شده‌اند ونمىتوانند از خودشان واز حسين دفاع كنند ، به هم چشمى برخاستند كه پيش روى أو كشته شوند . عبداللَّه وعبد الرحمان پسران عزره ، هر دوان غفارى ، بيامدند وگفتند : « اى أبو عبداللَّه ! سلام بر تو باد . دشمن در ميانمان گرفته ، مىخواهيم پيش روى تو كشته شويم ، محافظ تو باشيم واز تو دفاع كنيم . » گفت : « خوش آمديد ، نزديك شويد . » گويد : پس به وى نزديك شدند ودر نزديكى أو مىجنگيدند ورجزى بدين مضمون مىخواندند : « بنى غفار به حق دانند ومردم خندف ونيز بنى نزار كه ما با شمشير بران به گروه بدكاران ضربت مىزنيم اى قوم ! با شمشير ونيزه از ابناي آزادگان دفاع كنيد . » پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 4046 - 4047 ( 1 ) - پس از أو عبداللَّه بن أبي عروة غفارى به ميدان رفت ومىسرود : دانند به حق بنو غفاران * كاندر سر انتقام ياران شمشير زنم به نابه‌كاران بيست تن از آن‌ها كشت وكشته شد رحمه الله . كمره اى ، ترجمهء امالى ، / 160 ( 2 ) - [ في ذخيرة الدّارين والمعالي : جاءه ] . ( 3 - 3 ) [ في تسلية المجالس والبحار والعوالم والدّمعة والأسرار وذخيرة الدّارين والمعالي : يا أبا عبداللَّه ، السّلام عليك ] .